Schudłam 23 kilogramy, zgubiłam 100 centymetrów w obwodach i od trzech lat utrzymuję efekty. Ale zanim odkryłam dietę ketogeniczną, przez wiele lat zmagałam się z nadwagą, otyłością, emocjonalnym jedzeniem i efektem jojo. Dzisiaj chcę opowiedzieć Ci moją historię. Nie tylko o odchudzaniu, ale przede wszystkim o tym, jak zmieniło się moje życie.
Cześć, z tej strony Aga z Keto Siostry! ❤️
Znasz to uczucie, kiedy po raz kolejny obiecujesz sobie, że od poniedziałku zaczynasz dietę? W poniedziałek idzie świetnie. We wtorek też, a w środę przychodzi stres, zmęczenie, coś nie idzie po Twojej myśli i nagle cały plan bierze w łeb.
Ja znam to doskonale… Przez wiele lat moje życie wyglądało właśnie tak. Chudłam, tyłam, znowu chudłam i znowu przybierałam na wadze. Miałam wrażenie, że ciągle kręce się w tym samym miejscu.
Próbowałam różnych diet, była dieta Dukana, były jadłospisy od dietetyczki, było liczenie kalorii i ogromne wyrzeczenia. Potrafiłam schudnąć nawet 25–30 kilogramów, a później wszystko wracało… ze zdwojoną siłą i jeszcze szybciej aniżeli mogło mi się wydawać.
Dzisiaj jestem 23 kg lżejsza. Ale wiesz co? Największą zmianą wcale nie jest liczba kilogramów. Największą zmianą jest to, że w końcu dobrze czuję się sama ze sobą.
Zdjęcie z Paryża, którego nie mogłam zaakceptować
Pamiętam ten wyjazd bardzo dobrze. Byłam w Paryżu, obchodziłam tam swoje urodziny. Zrobiono mi zdjęcie, na którym miałam różowy sweterek i zdmuchiwałam świeczkę.
Kiedy później zobaczyłam tę fotografię, pomyślałam: „O ja pier…, czy ja naprawdę tak wyglądam?” To było dla mnie bardzo trudne. Zobaczyłam siebie inaczej, niż chciałam siebie widzieć, ale jeszcze mocniej zapamiętałam powrót samolotem z Paryża do Polski.
Usiadłam na swoim miejscu i próbowałam zapiąć pas bezpieczeństwa…nie mogłam. Próbowałam, ale pas się nie zapinał, po prostu był za krótki.
Obok siedziała koleżanka, dużo szczuplejsza ode mnie. Ona bez problemu zapięła swój pas, a ja zakryłam swój torebką, żeby nie zauważyła, że nie mogę tego zrobić.
Czułam ogromny wstyd…czułam się głupio…czułam się po prostu gorsza…
Dzisiaj wiem, że mogłam poprosić obsługę samolotu o przedłużkę do pasa. Wtedy nawet nie wiedziałam, że jest taka możliwość. Ten lot, zdjęcie z urodzin i wszystkie wcześniejsze sytuacje związane z moją wagą stały się dla mnie impulsem do zmiany. Nie dlatego, że ktoś mi powiedział, że powinnam schudnąć. Ja sama poczułam, że nie chcę już dłużej tak się czuć.
Zawsze byłam tą uśmiechniętą dziewczyną. Tylko nikt nie wiedział, co czuję w środku
Moje problemy z wagą zaczęły się już w dzieciństwie.Później poszłam do liceum i zaczęłam jeszcze bardziej przybierać na wadze.Naprzeciwko szkoły był sklepik. Drożdżówki, pizzerinki, różne przekąski. Wiecie, jak to wyglądało…
W tamtym czasie nie zastanawiałam się szczególnie nad tym, co i ile jem.Z czasem coraz trudniej było mi kupować ubrania, a ja uwielbiam zakupy!
Pamiętam, jak chodziłyśmy z mamą po sklepach, szukając dla mnie dżinsów. Wchodziłam do sklepu i już miałam na końcu języka pytanie: „Czy są jakieś spodnie na słonia?”
Tak wtedy o sobie myślałam, nosiłam rozmiar 48–50. Pamiętam też sukienkę na wesele przyjaciółki, którą kupowałam w rozmiarze 52.
Znalezienie ładnego ubrania, w którym dobrze bym się czuła, było naprawdę trudne. Nawet kiedy wyjeżdżałam służbowo na targi i trzeba było kupić odpowiednią marynarkę, zdarzało się, że jeździłyśmy po mieście, żeby znaleźć coś w moim rozmiarze.
A najgorsze było to, że zaczęłam unikać własnego odbicia. Kiedy szłam przez sklep i widziałam lustro po prawej stronie, specjalnie odwracałam głowę w lewo, żeby tylko na siebie nie patrzeć.
Na zewnątrz byłam zawsze uśmiechnięta, energiczna, żartowałam, rozśmieszałam innych. Dzisiaj, kiedy patrzę na to z perspektywy czasu, mam wrażenie, że ten uśmiech był trochę moją maską. Bo pod nim kryła się dziewczyna, która po prostu źle czuła się we własnym ciele.
„A ta gruba jest od kogo?” – słowa, których nie zapomniałam
Jest jeszcze jedno wspomnienie z dzieciństwa, które zostało ze mną na lata. Poszłam kiedyś do dentystki w naszej wiosce… czekałam przed gabinetem i usłyszałam, jak pani dentystka pyta pacjenta siedzącego na fotelu: „A ta gruba jest od kogo?”
Ten pan był naszym dalszym sąsiadem i odpowiedział, z jakiej jestem rodziny, a ja wszystko słyszałam. Byłam wtedy dzieckiem… Pamiętam, że zrobiło mi się strasznie przykro. Nie chciałam już wchodzić do tego gabinetu, ale musiałam.
Później też zdarzały się podobne sytuacje. Kiedyś stałam w kolejce do dyskoteki i usłyszałam, jak ktoś mówi: „Patrz, ale masara”. W naszym śląskim, lokalnym języku było to obraźliwe określenie osoby z dużą nadwagą, takie słowa zostają w człowieku na długo.
I wiecie, co mnie dzisiaj najbardziej zastanawia? Dlaczego ludzie uważają, że osoba zmagająca się z otyłością potrzebuje usłyszeć kolejny komentarz na temat swojego wyglądu? Przecież ona doskonale wie, jak wygląda, nie potrzebuje, żeby ktoś jej to przypominał.
Potrzebuje zrozumienia, wsparcia i sposobu, który pomoże jej coś zmienić, jeśli sama tego chce.
Schudłam przed studniówką. Potem znowu przytyłam. I tak przez lata
Przed studniówką postanowiłam schudnąć. Pamiętam rodzinne obiady. Wszyscy siedzieli przy stole i jedli normalny obiad, a ja miałam swoje pieczywo Wasa z szynką i pomidorem. Jadłam wtedy naprawdę niewiele. Myślę, że około 1000–1200 kalorii dziennie. Schudłam bardzo dużo, ale później poszłam na studia i kilogramy zaczęły wracać.
Znowu przytyłam… Potem poznałam mojego męża, wzięliśmy ślub, zaszłam w ciążę. Po ciąży zdecydowałam się na współpracę z dietetyczką i ponownie schudłam bardzo dużo, około 25–30 kilogramów.
Była też dieta Dukana, na której straciłam prawdopodobnie 15–20 kilogramów. Czy te diety działały? W krótkim okresie tak, bo chudłam, ale za żadne skarby nie potrafiłam utrzymać rezultatów. Wracałam do wcześniejszych nawyków, jadłam za dużo i kilogramy ponownie się pojawiały. To był mój efekt jojo.
Z perspektywy czasu wiem też, że tak restrykcyjne jedzenie, jak przed studniówką, nie było dobrym rozwiązaniem na dłuższą metę.
Emocjonalne jedzenie. Czyli dlaczego kolejny poniedziałek niczego nie zmieniał
Przez wiele lat miałam problem z emocjonalnym jedzeniem… kiedy się stresowałam, jadłam więcej. Kiedy coś mi nie wychodziło, jedzenie stawało się sposobem na poprawę humoru.
Znasz to? Obiecujesz sobie, że od poniedziałku będziesz trzymać dietę.
Poniedziałek – super.
Wtorek – super.
Środa – coś się wydarzyło, stres, nerwy i nagle zjadłaś dużo więcej, niż planowałaś.
I co wtedy? Pojawiała się u mnie myśl: „No trudno, zacznę od kolejnego poniedziałku”. Ja takich poniedziałków miałam naprawdę mnóstwo.
Problem pojawiał się też w weekendy. Od poniedziałku do piątku łatwiej było mi utrzymać plan, bo przygotowywałam jedzenie do pracy, a później przychodził weekend. Tutaj spotkanie, tam impreza, coś dobrego na stole i cały plan się rozjeżdżał.
Dzisiaj wiem, że pojedynczy posiłek nie przekreśla całego tygodnia, ale wtedy często traktowałam potknięcie jak porażkę. I właśnie to chciałabym dzisiaj przekazać innym kobietom: nie musisz być idealna, żeby osiągnąć swój cel.
Jak zaczęłam dietę ketogeniczną cztery lata temu?
Po kolejnych nieudanych próbach odchudzania byłam już naprawdę zdesperowana. Rozważałam nawet operację bariatryczną, bo miałam wrażenie, że nie potrafię sobie sama poradzić… I wtedy, scrollując Instagrama, zaczęłam trafiać na zdjęcia przemian osób, które schudły na diecie ketogenicznej.
Patrzyłam na te zdjęcia przed i po i myślałam: „Kurde, skoro im się udało, to może ja też spróbuję?” Postanowiłam spróbować, nie wprowadzałam keto małymi krokami.Od razu mocno ograniczyłam węglowodany.
Czy było łatwo? Nie zawsze. W domu miałam męża i syna, którym przygotowywałam tradycyjne obiady. Wokół mnie nadal było pieczywo, makarony, ziemniaki i inne produkty, które wcześniej jadłam. Musiałam nauczyć się zupełnie nowego sposobu komponowania posiłków. W skomponowaniu jadłospisu pomogła mi dietetyczka.I myślę, że właśnie ten element był dla mnie bardzo ważny. Nie musiałam codziennie zastanawiać się, co zjem, miałam plan… a ja bardzo lubię mieć plan!
Jak schudłam 23 kg na keto i utrzymałam efekty?
Nie mam jednej magicznej sztuczki, dzięki której schudłam. Nie będę Ci też obiecywać, że na diecie keto każda kobieta schudnie tyle samo co ja.
W moim przypadku największą różnicę zrobiły regularność, odpowiednio dobrane porcje, planowanie posiłków i sposób odżywiania, który potrafię utrzymać.
Dzisiaj jem zazwyczaj trzy posiłki dziennie: śniadanie, obiad i kolację. Czasami zdarzy się czwarty posiłek, ale na co dzień trzy w zupełności mi wystarczają.
Nie dlatego, że każdy powinien jeść dokładnie trzy razy dziennie. Po prostu u mnie ten model świetnie się sprawdza i przede wszystkim nie chodzę ciągle głodna ani nie zastanawiam się bez przerwy, co mogłabym jeszcze zjeść.
Pudełka do pracy – mój sposób na regularność
Od czterech lat przygotowuję sobie posiłki do pojemników: do pracy zabieram śniadanie i obiad. Po powrocie do domu jem kolację i na tym zazwyczaj kończę jedzenie na dany dzień. To dla mnie ogromne ułatwienie.
Nie chodzę po pracy i nie szukam czegoś do przegryzienia. Nie muszę codziennie zastanawiać się, co kupić na szybko. Nawet kiedy ktoś przynosi do pracy słodycze, łatwiej jest mi odmówić, bo mam przygotowane własne, sycące jedzenie.
To właśnie dlatego w naszych jadłospisach Keto Siostry tak dużą wagę przykładamy do posiłków, które można przygotować na dwa dni i zabrać ze sobą do pracy. Bo wiem z własnego doświadczenia, jak bardzo ułatwia to codzienność.

Nie gotuję dwóch osobnych obiadów dla całej rodziny
Na początku keto było to dla mnie trudniejsze. Mąż i syn jedli tradycyjne obiady, a ja przygotowywałam coś innego dla siebie. Dzisiaj nauczyłam się tak organizować gotowanie, żeby nie stać przy dwóch garnkach.
Przykład?
Przygotowuję mięsne danie z naszego jadłospisu redukcyjnego. Mąż i syn jedzą je z ziemniakami, a ja z warzywami. To samo danie, tylko inne dodatki. I nagle okazuje się, że dieta ketogeniczna nie musi oznaczać gotowania zupełnie osobnych posiłków dla całej rodziny.
Czy na keto zdarzają mi się potknięcia? Oczywiście!
Nie chcę tworzyć wrażenia, że od czterech lat jem idealnie, bo tak nie jest. Pamiętam jedne święta Bożego Narodzenia, kiedy najadłam się ciasta jak szalona. Później czułam się fatalnie, sama nazwałam to swoim „kacem węglowodanowym”, ale to nie sprawiło, że zrezygnowałam. Po prostu wróciłam do swojego sposobu jedzenia.
Dzisiaj mam też własną strategię na rodzinne uroczystości. Kiedy na stole stoi kilka rodzajów ciasta i mam ochotę ich spróbować, odkrawam sobie po cienkim plasterku. Zamiast trzech dużych kawałków próbuję małych porcji różnych ciast. Dzięki temu mogę cieszyć się smakiem, a jednocześnie nie zjadać dużo więcej, niż potrzebuję.
Czy czasami przybieram na wadze? Tak! Zdarza się to szczególnie po wakacjach, ale nie panikuję. Wracam do swojej codziennej rutyny, przygotowuję posiłki, jem tak jak zwykle i zazwyczaj wszystko się normuje. To jest chyba jedna z największych zmian w moim myśleniu.
Nie traktuję jednego potknięcia jak końca całej drogi.
Czy na keto zdarzają mi się potknięcia? Oczywiście!
Oczywiście zmieniła się moja sylwetka. Schudłam 23 kilogramy i zgubiłam łącznie 100 centymetrów w obwodach. Nie podaję swojej wagi początkowej ani aktualnej, bo to jest moja prywatna sprawa, ale z ogromną radością mogę powiedzieć, że dzisiaj kupuję spodnie w rozmiarze 42.
Pamiętasz, jak opowiadałam o szukaniu spodni w rozmiarze 48–50? Dzisiaj mogę wejść do zwykłej sieciówki i kupić sobie sukienkę, która mi się podoba, bez jeżdżenia po całym mieście, bez zastanawiania się, czy znajdę swój rozmiar… I przede wszystkim bez tego uczucia, że chcę odwrócić wzrok od lustra.

Zmieniło się też moje samopoczucie i zdrowie
W okresie pandemii pojawiło się u mnie nadciśnienie tętnicze i przyjmowałam leki. Dzisiaj już ich nie przyjmuję, a problem nadciśnienia nie występuje u mnie tak jak wcześniej.
Zauważyłam również obniżenie poziomu glukozy we krwi. Regularnie, mniej więcej co pół roku, wykonuję badania kontrolne i obecne wyniki są prawidłowe. Mam więcej energii, lepiej mi się pracuje i mam poczucie większej jasności umysłu.
Dużo większą wagę przykładam również do snu. Zauważyłam, że kiedy jestem wyspana, mój dzień jest po prostu lepszy i bardziej efektywny.
Oczywiście to moje indywidualne doświadczenia. Nie oznacza to, że dieta ketogeniczna leczy nadciśnienie czy że u każdej osoby przyniesie takie same efekty zdrowotne. Zmiany leczenia i sposobu odżywiania przy chorobach przewlekłych wymagają konsultacji z lekarzem.
Dla mnie jednak ta przemiana to zdecydowanie coś więcej niż mniejszy rozmiar spodni.
Jak powstały Keto Siostry? Wszystko zaczęło się od rozmowy z Lucy
Kiedy schudłam pierwsze 10 kilogramów, spotkałam się z moją siostrą Lucy. Przyjechała z Niemiec do Polski, zobaczyła mnie i powiedziała, że fajnie wyglądam, zapytała, co robię, a ja wtedy powiedziałam jej, że jestem na keto.
A ona na to: „O, ja też kiedyś byłam!”. Zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co jem, jak przygotowuję posiłki i jak wygląda moja dieta. Lucy również wróciła do keto i kiedy później ponownie się spotkałyśmy, pomyślałam: Skoro obie jesteśmy na keto, to dlaczego nie pokazać tego innym kobietom? Dlaczego nie podzielić się naszym doświadczeniem?
Tak narodził się pomysł na Keto Siostry. Chciałyśmy pokazać, że zmiana jest możliwa, nawet jeśli ktoś ma za sobą wiele nieudanych prób odchudzania.

Od własnych posiłków do autorskich jadłospisów keto
Ja zawsze uwielbiałam kombinować w kuchni. Nawet kiedy miałam gotowy jadłospis od dietetyczki, lubiłam coś zmienić, dodać, zamienić składniki i wymyślić nową wersję dania. Do dzisiaj sprawia mi to ogromną przyjemność.
Z Lucy zaczęłyśmy tworzyć własne przepisy, a później kompletne jadłospisy ketogeniczne, takie, z których same chciałybyśmy korzystać.
Z trzema posiłkami dziennie, możliwością gotowania na dwa dni i daniami, które można zabrać do pracy. Bo przecież większość z nas nie ma czasu, żeby codziennie spędzać kilka godzin w kuchni. I właśnie dlatego nasze jadłospisy powstają z myślą o prawdziwym, codziennym życiu.

Co powiedziałabym dzisiaj tej młodej Adze, która unikała luster?
To jest dla mnie chyba najtrudniejsza część tej historii… Bo kiedy myślę o tej dziewczynie, która chodziła z mamą po sklepach i szukała spodni w dużym rozmiarze, robi mi się naprawdę smutno…
Kiedy przypominam sobie małą Agnieszkę, która słyszała przykre komentarze na swój temat, mam ochotę ją przytulić.
Powiedziałabym jej: Przyjdzie taki dzień, kiedy spojrzysz w lustro i nie będziesz już chciała odwracać wzroku. Będzie w Twoim życiu taki moment, kiedy poczujesz, że jesteś gotowa coś zmienić, ale nie musisz przez cały ten czas myśleć o sobie źle. Nie jesteś gorsza dlatego, że nosisz większy rozmiar, nie musisz zasługiwać na szacunek poprzez odchudzanie i przede wszystkim nie musisz robić wszystkiego idealnie.
Jak zacząć odchudzanie, kiedy masz za sobą wiele nieudanych diet?
Jeżeli czytasz tę historię i widzisz w niej trochę siebie, chciałabym Ci powiedzieć jedną rzecz, nie czekaj na idealny poniedziałek, nie musisz od razu zmieniać całego swojego życia…zacznij od małych rzeczy.
Może od zaplanowania posiłków na następne dwa dni? Dobrym pierwszym krokiem będzie też przygotowanie śniadania do pracy zamiast kupowania czegoś przypadkowego.
Warto również przyjrzeć się temu, czy sięgasz po jedzenie z głodu, czy dlatego, że miałaś trudny dzień.
Nie musisz też wybierać akurat keto. Najważniejsze, żeby sposób odżywiania był odpowiedni dla Twojego zdrowia, potrzeb i możliwy do utrzymania na dłużej.
Jeśli zmagasz się z otyłością, warto poszukać również wsparcia dietetyka lub lekarza. A jeśli jedzenie często pomaga Ci radzić sobie z trudnymi emocjami, pomoc psychodietetyczna lub psychologiczna może być równie ważna jak sam jadłospis.
Bo odchudzanie to nie tylko kwestia tego, co mamy na talerzu. To również nasze emocje, przyzwyczajenia i codzienne decyzje.
Czy dieta keto jest sposobem na schudnięcie dla każdego?
Nie. Dieta ketogeniczna może być jednym ze sposobów na redukcję masy ciała, ale nie jest jedynym ani koniecznie najlepszym rozwiązaniem dla każdej osoby.
W moim przypadku sprawdziła się, ponieważ pomogła mi uporządkować posiłki, ograniczyć podjadanie i utrzymać sposób odżywiania, który mi odpowiada.
Warto pamiętać, że utrata masy ciała zależy między innymi od bilansu energetycznego, a trwałe efekty wymagają nawyków, które można utrzymywać przez dłuższy czas.
Ja znalazłam swój sposób i właśnie tym doświadczeniem chcę się dzielić.
Nie musisz być idealna. Po prostu idź dalej
Dzisiaj, kiedy patrzę na swoje zdjęcia sprzed kilku lat, widzę ogromną zmianę, ale nie tylko w sylwetce. Widzę kobietę, która przestała bez końca zaczynać od nowa, która nauczyła się planować posiłki, rozpoznawać swoje trudniejsze momenty i nie traktować każdego potknięcia jak porażki.
Schudłam 23 kilogramy.
Zgubiłam 100 centymetrów.
Od trzech lat utrzymuję efekty, ale najważniejsze jest dla mnie to, że dzisiaj po prostu lepiej mi się żyje. I jeśli miałabym zostawić Cię z jedną myślą, byłaby to właśnie ta:
Nie musisz być idealna, żeby coś zmienić.
Jeśli dzisiaj zjadłaś kawałek ciasta, chociaż nie miałaś tego w planie, to niczego nie przekreśla. Nie musisz czekać do poniedziałku, nie musisz się karać ani mieć wyrzutów sumienia, po prostu wróć do swoich dobrych nawyków przy kolejnym posiłku. Bo to nie jeden idealny dzień zmienia życie. Zmieniają je małe decyzje, które podejmujesz regularnie.
Ściskam Cię!
Aga z Keto Siostry ❤️
Najczęściej zadawane pytania o moją przemianę na keto
Ile kilogramów schudłam na diecie ketogenicznej?
Schudłam 23 kilogramy i zgubiłam łącznie 100 centymetrów w obwodach. Od trzech lat utrzymuję efekty swojej przemiany.
Ile posiłków dziennie jem na keto?
Najczęściej jem trzy posiłki: śniadanie, obiad i kolację. Śniadanie oraz obiad zabieram w pojemnikach do pracy, a kolację jem w domu. Taki sposób odżywiania świetnie się u mnie sprawdza.
Czy na diecie keto można mieć efekt jojo?
Tak. Sama wcześniej wielokrotnie doświadczałam efektu jojo na różnych dietach. Keto nie daje automatycznej ochrony przed ponownym przybieraniem na wadze. Dla mnie najważniejsze okazało się wypracowanie nawyków, które potrafię utrzymać.
Co najbardziej pomogło mi schudnąć?
Przede wszystkim gotowy jadłospis, odpowiednio dobrane porcje, regularność i przygotowywanie posiłków do pracy. Dzięki temu ograniczyłam przypadkowe podjadanie i łatwiej było mi trzymać się swojego planu.



